Pracoholizm to nie kwestia nadgodzin

Badania przeprowadzone w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Sopocie dowodzą, że pracoholizm wcale nie ma nic wspólnego z czasem jaki spędzamy w pracy, lecz z naszym nastawieniem względem niej. Jak określić poziom uzależnienia od pracy? Dr Jacek Buczny, psycholog SWPS w Sopocie, sprawdzał co tak naprawdę stanowi części składowe pracoholizmu, aby ułatwić firmom oraz samym uzależnionym walkę z tym problemem. Badania dr. Jacka Bucznego pokazują, że uzależnienie od pracy posiada 4 wymiary ściśle powiązane z pracoholizmem. Są to: obsesyjne pożądanie pracy (bardzo silna potrzeba pracowania), podnoszenie samooceny poprzez nieustającą pracę, czekanie na redukcję negatywnych emocji i regenerację oraz wyznaczanie sobie bardzo wysokich standardów i poczucie trwałego niepowodzenia w czasie ich realizacji. Bardzo często entuzjasta pracy postrzegany jest przez społeczeństwo jako pracoholik. Jak ich od siebie odróżnić?– Jak pracoholikowi często towarzyszy lęk związany z realizacją zadań zawodowych, przygnębienie czy gorszy stan zdrowia, tak entuzjaście pracy towarzyszą pozytywne emocje i konstruktywny styl pracy – mowi dr Jacek Buczny.Wczesna diagnoza pracoholizmu może uchronić przedsiębiorstwa przed spadkiem efektywności pracowników i nieobecnościami w pracy wywołanymi złym stanem ich zdrowia. Z punktu widzenia pracownika taka diagnoza może być początkiem naprawy niewłaściwego stylu pracy, związanego z neurotyczną obsesją i perfekcjonizmem. Badania dr. Jacka Bucznego realizowano w ramach projektu kierowanego przez dr Kamilę Wojdyło z Uniwersytetu Gdańskiego. Wyniki badania zostały opublikowane w 2013 roku w Basic and Applied Social Psychology. Więcej o koncepcji pracoholizmu można przeczytać w czasopiśmie „Nauka”.